(vijfen)twintig procent

De laatste weken heb ik een vrij constante woon-werk-reistijd van 1 uur. Soms ben ik een minuutje sneller, soms wat langzamer, maar de omstandigheden hebben niet veel invloed op de totale reistijd.

Mijn laatste rit koste echter een paar minuten extra, de kabel van de achterderailleur brak en op standje 'koffiemolen' kon ik de laatste kilometers nog wel thuiskomen. 

De volgende dag heb ik direct een nieuwe kabel besteld en ik begon aan een ogenschijnlijk eenvoudige klus die gaande weg toch meer en meer gelijkenissen begon de vertonen met de eerder 'beblogte' speling op de achteras. Het verwijderen van de oude kabel en terugschuiven van de nieuwe kabel ging makkelijker dan gedacht. De oude kabel was wel flink gerafeld en het leek er op dat deze met veel kracht is losgetrokken. 

De derailleur schakelde op, maar niet meer terug... Diverse malen heb ik de kabel opnieuw bevestigd, maar het probleem ging niet weg. De suggesties van ICB via de mail mochten ook niet baten, ik heb geen blokkade of gebroken veer gevonden. Wel merkte ik verdacht veel speling op de bevestiging van de derailleur en dus besloot ik dat de DF weer naar Dronten mag voor groot onderhoud.

Ik heb de DF nu 5 jaar en de aandrijflijn heeft nooit meer aandacht gehad dan schoonmaken en wat verse druppels olie. Ik hoop veel te leren van de klus aldaar, het liefst los ik dit soort schijnbaar eenvoudige klusjes toch zelf op.

Om toch te forenzen heb ik mijn bukker weer van stal gehaald, de weersomstandigheden zijn immers goed met fijne temperaturen en niet teveel wind.

Ik heb deze fiets nu 12 jaar en hij is nog als nieuw, wat wil je ook als het alternatief een velomobiel is ;-)

Ik heb een paar fijne woon-werkritten gemaakt die wel wat langer duren dan ik gewend ben. Met de CUBE heb ik steevast 5 kwartier nodig, tegenover 1 uur in de DF. Het lijkt erop dat de DF 20 procent sneller is of de bukker is 25 procent langzamer, het is maar wat je uitgangspunt is.

Tot snel!

Verse vis

Op een mooie dag als vandaag krijg ik wel eens zin in iets anders, iets geks. Vanochtend heb ik dus de Strada laten staan en ben op de bukker gestapt. Verandering van spijs doet eten, dus wellicht zorgt variatie van voertuigen voor meer kilometers. 

De omstandigheden waren vanochtend goed te vergelijken met gisteren en zo kan ik mooi een vergelijkend warenonderzoek doen. Het moge duidelijk zijn dat ik op rechte stukken veel sneller ben in de Strada, daar haalde ik nog met gemak de 50 waar de teller op de bukker vrij constant op de 33km/u staat. Dat is direct het opvallendste verschil, ik rij deze ochtend een veel constantere snelheid. in de Strada zorgt de afwisseling van bochten, bruggen en rechte enden voor veel meer variatie. Mijn gemiddelde in de Strada ligt rond de 34 km/u, nu kom ik op 31km/u, wat er met de iets kortere buk-route voor zorgt dat ik slechts een paar minuten langer onderweg ben.

Omdat omstandigheden nooit geheel gelijk zijn was een anonieme Stradist uit Almere, die ik voor het gemak KooKie noem, bereid mee te werken aan mijn vergelijking. Bij station Almere Poort zag ik 'm een 200 meter voor mij rijden en kon het niet laten dichterbij te kruipen. De Hollandse brug is mijn vriend en met speels gemak haal ik dit logge bakbeest bij. Een vriendelijke groet verward de Stradist, maar gelukkig herkent hij mij al snel.

We wisselen wat af, ieder in zijn eigen tempo, en ik mag 'm nog een paar keer inhalen (waarvoor dank;-)).

De rest van de rit, voorbij Weesp, nemen wij ieder ons eigen route. Ik blijf alleen met dat ene liedje in mijn hoofd zitten ;-)

tekst : H. Akkermans, muziek : H. Akkermans (the amazing stroopwafels)

Een zalm in blik maakt een praatje met Gré, een gerookte makreel
Hij zegt jo dat strepie dat staat je maar rook jij misschien niet te veel?
Ach wat rot zegt een sprot hard gebakken, zij was door en door knappend krokant
Maar opeens zie ik haar smoelwerk verstrakken : ze verdwijnt in een tas van een klant

Maar weet je wat het fijnste is ? alle alle dagen verse vis
Ja dus voortaan op elke dis : alle alle dagen verse vis
Als ik soms teveel eiwit mis : alle alle dagen verse vis
Vooral in de gevangenis : alle alle dagen verse vis

Een moot kabeljauw reuze sexy, goed gezouten en mals bovendien
Verdwijnt voorgoed naar een nieuwe connectie die ze zelf nog nooit heeft gezien
En ook Karel de krab laat zich horen en hij ruziet met Keessie de kreeft
Hij verwijt hem tot links te behoren omdat hij zich rood aan tafel begeeft

Maar weet je wat het fijnste is ? alle alle dagen verse vis
M'n tante Nel en m'n ome Chris alle alle dagen verse vis
Nou dames en heren wat eet een echte miss ? alle alle dagen verse vis
Zo zonder jas da's toch wel fris : alle alle dagen verse vis

Een paling met slootwaterogen, zo stoned als een echte garnaal
Wordt zo van de graat afgezogen door een stomdronken viskannibaal

Maar weet je wat het fijnste is ? alle alle dagen verse vis
Als dat m'n jongste zus niet is alle alle dagen verse vis
Wij vragen u vergiffenis alle alle dagen verse visOf bent u misschien zelf ook helemaal stapel mesjokke op alle alle dagen verse vis

Tot snel

Benchmark

Als je, zoals ik, veruit de meeste kilometers in een velomobiel aflegt vergeet je weleens hoe gemakkelijk dat gaat.
Dus vandaag, na twee dagen forenzen met de Strada, ben ik eens op mijn bukker geklommen voor een enkele reis Schiphol. Daar staat mijn auto nog bij kantoor, dus die moest ik maar eens ophalen.
De stevige tegen-/zijwind is goed om eens te beseffen waarvoor ik de duizenden euro's eigenlijk heb uitgegeven.

Wat zijn allereerst de 10 pluspunten van de bukker?

1. De bukker past achterin een Corsa, dat gaat je met welke velomobiel dan ook niet lukken.
2. De bukker is goedkoper (absoluut bedrag)
3. Je kunt lekker door de bochten knallen
4. Je hebt een goed overzicht 
5. Je gebruikt je handen, polsen en armen nog eens
6. Je ontdekt het nut van een zeem in je fietsbroek
7. Je moet trappen voor iedere meter tegen de wind, dat is een goede training.
8. Je krijgt geen natte rug van het stoeltje
9. Je leert je fiets goed kennen als je na afloop weer kan poetsen
10. Je valt niet op tussen de andere weggebruikers

Wat zij dan de 10 pluspunten van de Strada? Laat ik het geen minpunten van de bukker noemen, dan blijft het lekker positief ;-)

1. De Strada hoeft niet achterin een Corsa
2. De Strada is goedkoper (per gereden kilometer)
3. Je hebt geen last van dicht op de bocht geplaatste paaltjes...
4. Je hebt een goed uitzicht
5. Je krijgt geen zeurend gevoel in je handen, polsen en armen
6. Je kunt jezelf een stuk luchtiger kleden
7. De Strada kun je af en toe laten uitrollen zonder merkbaar snelheidsverlies, zo pak je ongemerkt rust
8. Je krijgt geen natte rug van de rugzak
9. Je leert de Strada goed kennen door de extra kilometers
10. Je valt op tussen de andere weggebruikers

Je ziet het al; er is geen waarheid, slechts perceptie.... Morgen weer fijn forenzen in m'n Strada!

Tot snel

Een korte geschiedenis (deel 1)

Begin April was ik aanwezig bij het eerste stamtafeloverleg.  Op uitnodiging, via Velotejo, ben ik meegegaan naar Flevobike te Dronten.

De bedoeling is om in een ongedwongen sfeer ideeën op te doen die ligfietsen en velomobielen beter moeten maken. Nu ben ik wel handig en niet bang om te klussen maar toch ook niet bijster technisch geschoold. In de gesprekken merkte ik al snel dat ik in dit gezelschap toch voornamelijk als ‘gebruiker’ geclassificeerd kon worden. 

Ik ben wel onder de indruk van de technische kennis, ervaring en ligfietsgeschiedenis die menig tafelgenoot hier had, zoals Johan Vrielink en Gerrit Hofs (om maar even een paar namen te laten vallen).

Waar ik misschien wel wat meer over kan zeggen en een nog enigszins een geloofwaardig gesprekspartner kan zijn is hoe je een velomobiel populairder en daarmee geaccepteerder, massaler en goedkoper kan maken. Ik merk in gesprekken met familie, vrienden en collega’s dat ik mijzelf al snel als een ambassadeur van de velomobiel opwerp (ik kan het ook niet helpen). Velen zijn geïnteresseerd en vragen zijn er volop.

Al denkend over strategieën om de ligfiets/velomobiel op te stoten in de vaart der volkeren kwam ik uit bij een belangrijke vraag die ik eerst moet beantwoorden: Waarom rij ikzelf eigenlijk in zo'n ding?

Allereerst fiets ik graag, al vanaf mijn 10^e jaar maak ik flink kilometers, maar heb daarna ook een lange tijd niet gefietst. Rond mijn 10^e jaar hebben mijn ouders de auto verkocht en van dat geld goede fietsen gekocht voor het hele gezin. Tot die tijd reed ik op afdankertjes, maar ik vergeet nooit het verjaardagscadeau voor mijn tweede lustrum, een spiksplinternieuwe fiets! Sprakeloos was ik van die metallic witte Peugeot met oranje letters, zwarte blokjes en maar liefst 10 versnellingen. Sindsdien kan ik enorm genieten van mooie fietsen. Auto’s hebben ditzelfde effect in ieder geval nooit op mij gehad.

In de jaren daarop zijn we op fietsvakantie geweest in Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk en Groot-Brittannië. Ook al het dagelijkse vervoer was per fiets, de normaalste zaak van de wereld. Uiteraard kon het sporten niet uitblijven en ben ik als nieuweling en junior gaan koersen bij Swift Leiden, de fameuze club van o.a. Joop Zoetemelk. Heel goed ben ik nooit geweest, met tenger postuur en klein voor mijn leeftijd was het uitrijden van een wedstrijd al een voorname prestatie. (Het blijft jammer dat wij hier in Nederland geen behoorlijke bergen hebben, daar had ik die krachtpatsers natuurlijk het ware fietsen kunnen laten zien….;-))

Door veranderende interesses raakte het fietsen in het slop, vele jaren heb ik het gedaan zonder of op zijn best met een oude stadsfiets. Zes jaar geleden besloot ik echter dat ik weer beweging nodig had. Gestopt met teamsporten (met zo’n bal), na een verhuizing, merkte ik het verlangen mij weer fit te voelen; ongemerkt kwamen de kilootjes erbij. Dus een Bianchi voor niet al te veel moest mij weer op het rechte (fiets)pad brengen. Hiermee ben ik ook begonnen ritjes naar kantoor te maken na het aanvaarden van een nieuwe functie met meer kantoorwerk en betere tijden (niet zo gruwelijk vroeg beginnen).

Dit was de aanzet tot meer; nam ik eerst de fiets nog mee in de auto om dan terug te fietsen en de volgende ochtend weer heen, niet veel later reed ik gewoon retourtjes.

Ik wilde graag meer kilometers maken en het woon-werk verkeer was daarvoor de ideale gelegenheid, 80+ kilometer op een dag moet toch te doen zijn? Files gaven ook genoeg aanleiding, die tijd kan ik beter benutten!

De bukker, want zo heet dat ding nu, was daarvoor niet de ideale fiets. Te oncomfortabel voor de polsen, rug en zitvlak en niet geschikt voor vervoer van een tas schone kleding, laptop en wat een mens nog meer mee kan slepen voor een werkdag. Maar alles minder dan een vlotte racefiets kost teveel tijd en is dus niet acceptabel. Tijdens deze woon-werk ritjes kwam ik af en toe vreemde voertuigen tegen en een beetje googlen opende al snel een nieuwe wereld, die van de ligfietsen en velomobielen!

Hierop kwam voor mij de ligfiets in beeld, de belofte van comfort en snelheid ineen maakte dat ik een tweedehands Challenge Fujin met staartpunt heb aangeschaft. Deze fiets maakte de belofte waar, maar al snel wilde ik meer… (zucht). Bij slecht weer, dat wil zeggen veel wind, nattigheid en/of kou, stapte ik telkens weer in de auto en moest ik tot mijn spijt constateren dat mijn opgebouwde conditie in een slechte maand weer flink terugliep.

Zal ik dan toch een velomobiel kiezen? Ze zijn wel duur. Dan moet je wel fietsen, anders is het zonde van het geld. Ze zijn ook zwaar. Zijn ze niet gevaarlijker in het verkeer? Ik moet niet zeuren en gewoon vaker fietsen op de Fujin, koop maar goede kleding. Dan poets ik wel wat vaker! Etc. etc. etc.

Begin 2011 heb ik de knoop doorgehakt een 4^dehands Mango opgehaald in Luik, technisch niet in de beste staat, maar een grote beurt bij Velomobiel.nl maakte ‘m goed fietsbaar en het voordeel was natuurlijk ook de prijs (laten we zeggen dat de 2^dehands velomobielenmarkt niet echt een kopersmarkt is)

Eenmaal in de Mango… “MAAR DIT HAD IK VEEL EERDER MOETEN DOEN!” Wat een genot, weer of geen weer, warm en droog ontspannen trappen, goede snelheid en ruime bagage vakken. Mijn kilometers verdubbelde opslag.

(later meer…)

Tot snel!

Bukken en stof op de Strada

Ik ben enige tijd op reis geweest en de Strada staat daardoor alweer 3 weken stil. Gelukkig kom ik nog wel aan fietsen toe, maar dan anders.
Allereerst moest ik voor werk naar Valencia, mooie stad, lekker weer, maar geen kilometer gereden.

Veel paëlla, heel veel paëlla...

Naast het mooie,historische centrum, het brede strand en vernieuwende architectuur (is mij verteld) hebben ze in Valencia ook veel energie gestoken in fietsvoorzieningen. Overal kan je gebruik maken van leen/huurfietsen. Het eerste half uur is gratis en daarmee kom je met gemak waar je zijn moet. Je moet wel geabonneerd zijn voor het schappelijke bedrag iets meer dan 20 euro per jaar. Per week kan ook voor 12 euro.

Kies maar een kleur, als het maar grijs/blauw is.

De fietspaden zien er mooi uit, liggen soms vrij van ander verkeer, maar toch....

Niet te dicht bij de rand, pas op voor de palm en glij niet uit op het zand. 

Nog voor ik naar Spanje vertrok heb ik mijn bukker eens schoongemaakt, die stond al vuil te zijn sinds November. Ik heb er toen nog enkele w.w.ritjes op gereden, maar nadat de Strada arriveerde heb ik er niet meer naar omgekeken. Daar het die dag, 26 Mei, redelijk weer was ben ik maar meteen een stukje gaan rijden. Ik was toch een beetje nieuwsgierig naar mijn vorm met meer dan 5000 velomobiel kilometers in de benen.
Waar ik bij de Strada geen acht op sla, daar kies ik bij de bukker bewust voor het eerste stuk tegenwind. Ik volgde mijn vaste rondje van 40km rond de Oostvaardersplassen. Tegen de wind in miste ik direct het liggen, wat een ellende. De snelheid viel mij echter niet tegen, ik kon bij windkracht 4 toch nog een gemiddelde van boven de 30 vasthouden. Voor de wind ging het pas echt los, ik heb de 14km over de Oostvaardersdijk van Lelystad tot Almere met 45km/u kunnen afleggen. Dat is zelfs bij een wind in de rug meer dan ik verwacht had. Uiteindelijk stond ik na 1'09" weer voor de deur, dat is maar liefst 6 minuten sneller dan mijn oude bukrecord op dit stuk en weer maar 6 minuten langzamer dan mijn snelste velomobieltijd! Ik ben dus echt flink vooruitgegaan met mijn kracht en conditie dankzij het frequente rijden in de Strada.

Na Spanje heb ik mijzelf nog een ruime week vermaakt in de Dordogne, lekker heuveltjes op en af fietsen.

Over een maand bloeien hier de zonnebloemen!

Het is wel even wennen; mijn billen, nek, rug, schouders, armen en handen willen toch liever liggend vooruit. Verder merk ik wel dat mijn benen het bukken niet echt gewend meer zijn, ik heb dan wel kracht en conditie opgebouwd, maar heel soepel gaat het niet. Het is natuurlijk ook het klimmen, er liggen korte, pittige klimmetjes om iedere hoek die je weinig rust gunnen.

Beter klimgereedschap dan de Strada ;-)

Aanstaande maandag kan ik weer liggend vooruit, ik kan niet wachten!

Tot snel

RIS & oeps...

De kilometers rollen deze dagen soepel onder de Strada door. De fiets doet het uitstekend, ik ben niet druk met aanpassingen of onderhoud, en mijn 'reisonderbrekingen' hebben geen al te nadelige invloed op mijn conditie. Ik kan gelukkig een dag of 10 niet fietsen en daarna met eenzelfde gemak als eerder mijn ritten maken, het forensen lijkt zo zelfs een beetje saai.

Maar zo sus je jezelf wel ongemerkt in slaap, je ken de route, weet waar het gevaar loert en vaak heb je dan nog gelijk ook. Tot vanochtend...
Net voorbij de fietsbrug over de A2 zie een bukker voor mij die niet snel dichterbij komt, dit is een echte! Ik zet aan tot 45 km/u en binnen een paar honderd meter is hij bijgehaald. Het blijkt de klasbak te zijn die ik eerder ben tegengekomen.
Ik besluit 'm deze keer de meerwaarde van de Velomobiel te tonen. Vooral als hij vlak voordat ik voorbij kom nog even omkijkt, wil aanzetten en toch het hopeloze van zijn missie inziet ben ik tevreden. Ik trap stevig door, hij smokkelt immers bij de diverse rode lichten en ik heb met mijzelf afgesproken dat niet te doen.
Bij het drukke kruispunt N522/Hoger Einde-Noord komt hij mij zonder respect voor de verkeersregels weer voorbij en ik zet de achtervolging in, geen genade! We rijden nu de Oranjebaan op, het loopt hier licht af en met de wind in de rug haal ik met gemak de 50. Hij is kansloos, evenals ikzelf op het moment dat ik een onnozele rechtop stadfietser inhaal...

Het gaat uiteindelijk maar net goed, iedereen komt er heelhuids vanaf, maar ik heb m'n lesje geleerd. Op het moment dat ik inhaal, met fanatieke bukker vlak achter mij, besluit de rechtopper dat het tijd is om af te slaan en wel in de volgorde 'afslaan-handje-kijken', bij 'kijken' schrikt hij zich een hoedje en zwalkt terug naar rechts. Ik schiet er in bijna volle vaart voorbij, hoor nog een krachtterm en zie in mijn spiegel dat de bukker zich met een brede boog rechts langs de rechttopper wurmt.

De rechtopper is natuurlijk een ei om niet eerst te kijken, ook brommers kunnen je daar met vergelijkbare snelheid voorbij komen, maar ik besef al te goed dat mijn snelheid ook een ongeluk bevorderende factor is. Dit is nota bene het stuk waar eerder een vervelend ongeluk met een velomobiel heeft plaatsgevonden. Ik heb mij laten uitdagen (of beter: mijzelf uitgedaagd) en daarbij teveel risico genomen. Op mooie rechte stukken kan ik lekker doortrappen, maar in de buurt van andere fietsers moet ik mij gewoon inhouden, punt.

Tot snel.

PS: De bukker was in het vervolg niet meer dan een stipje in mijn spiegel, het was verder rustig op de weg en de lichten stonden mooi op groen.

Weinig kilometers

Ik ben deze ochtend na 9 dagen weer eens in de Strada geklommen. De afgelopen week gunde wij onszelf een korte vakantie in het land van pappa Nicholas en Mamma Carla.

Een nieuwe dag

Stilzitten is er dan niet bij; er moeten bomen geveld en in blokken opgestapeld, houtkachels en afvoerpijpen aangesloten, markten afgestruind en een heleboel lekker eten en drinken weggewerkt worden. Ik heb weliswaar een bukker gereed staan, maar daar is simpelweg geen tijd voor...

Ik begon dus lekker rustig, maar zag al snel Strada-sporen in de sneeuw, die moesten toch zeker wel van Velotejo of Cookie Strada zijn, dus een schepje erbovenop en het tempo opvoeren tot boven de 35. eens kijken of ik iemand tegenkom.
Iets voorbij Driemond haal ik een bukker in die zich niet zomaar gewonnen geeft, hij blijft uiteindelijk tot ver in Amstelveen bij mij in de buurt. Hij speelt een beetje vals bij rode lichten, maar het is zeker een veel sterkere renner dan ondergetekende. In de stadse omgeving kom ik niet van 'm af. Op de fietsersbrug over de A2 trekt hij een sprint omhoog en komt in m'n wiel, ik ga op dat steile stuk toch met ruim 30 omhoog. Op de rechte stukken ben ik 'm echter met gemak de baas, met ruim 40 verdwijnt deze bikkel gestaag uit mijn spiegels.
In A'veen haal ik Cookie Strada in en we rijden de laatste kilometers gezamelijk op (...ik 'moet' de bukker hier laten gaan...)

Vanmiddag weer naar huis door dit heerlijke weer, ik kan niet wachten.

A bientot

Recordtijd

Ik ben vandaag maar rustig aan naar werk gereden, lekker liggen op de Fujin in de mist.
Mijn benen voelden nog zwaar van het deur-tot-deur-seizoenrecord dat ik gisteren in de boeken zette, op de bukker!!!!
Ik heb de 41km in 1'15"afgelegd, zo snel was ik dit jaar nog niet. De wind was gunstig, een heerlijk fietsweertje waarbij ik het in korte broek en korte mouwen nog warm had.
Het ultieme doel is de 1'12" die ik vorig jaar met storm in de rug heb kunnen bewerkstelligen, ook op de bukker (nog voor ik de ligfiets/vm ontdekte)
Met de Mango kon ik dit jaar ook al een paar maal snelle tijden neerzetten, 1'17" als toptijd, maar dan kies ik een langere weg terug en fiets dan 44km. Dit geeft een hoger gemiddelde, maar geen deur-tot-deur-record.
De gemiddelde snelheid over het hele traject is niet heel hoog, dat komt vooral door de vele eerder genoemde bochten, stoplichten en stadse omgeving. In de Mango is mijn record v.w.b. die gemiddelde snelheid 38,6 op een rit van Dronten (vm.nl) naar huis (48km)
Het blijkt dat bukker, Fujin en Mango elkaar in tijd niet veel ontlopen op mijn w.w.route, sterker nog; je enorm uitsloven geeft vaak niet meer dan 5 minuten tijdwinst t.o.v. rustig toeren. De bukker wint vooral terrein in de vele bochten, bij onoverzichtelijke stadse verkeerssituaties, het optrekken en de kortere route.
Waarom kies ik dan toch voor een Strada? Dat is simpel; een bukker of open ligger is toch niet comfortabel genoeg in alle omstandigheden. Te vaak heb ik bij slechter weer de fiets laten staan. De Strada stelt mij in staat het hele jaar door te fietsen. Comfort bestaat wat mij betreft uit bescherming tegen de elementen (van rijder en fiets), bagagecapaciteit en bovenal minder inspanning waardoor langere afstanden makkelijker te verteren zijn. Tijdswinst is niet tot minder relevant.

Tot snel

You don't know...

...what you've got till it's gone!
Ik ben vandaag maar eens m'n racefiets naar het werk gegaan, dat was alweer 6 maanden geleden. Sinds ik de Mango had was dat niet veel meer voorgekomen.
Heen ging nog, een beetje koud, maar terug... windkracht 5 tegen, de snelheid is compleet zoek. Waar ik in de Mango dan nog eenvoudig 35 haalde, kwam ik nu niet verder dan 27 km/u. Tja en verder: het zitvlak gaat zeuren, de rug (met zak) voelt stijf, m'n tenen voelen koud aan, m'n dijen mopperen en de nek komt steeds moeizamer omhoog.
Thuis gekomen krijg ik nog een mailtje hoe blij de nieuwe eigenaar met de Mango is (bedankt, had ik net even nodig)

Een velomobiel aanschaffen is vaak, in ieder geval bij mij, een proces van wikken en wegen, twijfel, ik doe 't wel, ik doe 't niet, en fin je gaat niet over 1 nacht ijs.
Wat mij betreft is dit ene w.w.ritje voldoende om de juiste keuze te bevestigen!

Gelukkig staat er nog een Fujin in de garage, die moet mij maar door deze moeilijke tijd heenslepen. Hopelijk is deze fiets wat liever, ik heb 'm toch ook een beetje verwaarloosd ten tijde van de Mango...

Tot snel