Tot slot

Ik ga dit jaar afsluiten met 8500 kilometer op de teller(s). Eerder meldde ik nog de hoop om de 9000 te halen, maar daar stak mijn werkgever een stokje voor, hééééél vervelend ;-)

Twee weken een training verzorgen in Rio is slecht voor de kilometers.

Vanochtend stapte ik weer in de Strada voor een laatste week forensen. Met maar 3 ritten is het met gemak een 100% HPV-week. Dat zullen tevens mijn laatste kilometers van 2013 zijn, ik laat de OBT dit jaar aan mij voorbij gaan.
Vorig jaar is de OBT mij zeer goed bevallen en ik was graag weer gegaan. De afstand Almere-Zwolle-OBT-Zwolle-Almere is met iets meer dan 200 km goed op één dag te doen, maar de 29e is bij ons thuis een feestdag en dat verdient prioriteit. Dus niet getreurd en voor hen die wel gaan: maak er een mooi feest van!

Tot slot nog fijne kerstdagen, en een gezond & kilometer-rijk 2013 voor iedereen toegewenst.

Tot snel.

Een primeur!

Ik ben nu anderhalf jaar serieus bezig als fietsende forens. Terugkijkend zie ik dat ik de afgelopen 18 maanden 60% van mijn woon werk ritten met de fiets heb gedaan.
Het valt niet mee om dat percentage verder op te krikken, maar ik doe mijn best. Na een verblijf van 2 of meer weken buiten Nederland behoeft de conditie toch altijd weer even wat aandacht.
Op zich is de 83 kilometer per dag niet lastig te volbrengen, maar 5 dagen op rij is mij nog niet gelukt. Het lijf vraagt toch altijd wat rust en wellicht moet ik ook geduldiger zijn om aan het frequente fietsen te wennen. Van 2000 km in 2010 naar 6000 km in 2011 tot hopelijk ruim 9000 km in 2012 is al een flinke progressie.

Maar wat is nu de primeur uit de titel van dit bericht? Ik heb al eens mijn planning aangepast door de auto te nemen en de fiets te laten staan. De redenen zijn daarvoor legio; minus 14 Celsius bijvoorbeeld, slechte benen of toch zoonlief naar de oppas brengen.
Welnu: vanochtend heb ik voor het eerst de auto laten staan, al was het wel mijn plan en ben ik in de Strada gestapt. De fileberichten voor vertrek waren dusdanig dat ik mij snel heb omgekleed en ben gaan trappen.

Het was zeker niet mijn snelste rit, het duurde ongeveer tien minuten langer dan gewoonlijk, maar het weer was heerlijk, ik kreeg een mooie zonsopgang cadeau en het witte landschap vaak sprookjesachtig.
Wel waren sommige stukken slecht begaanbaar en moest ik één versnellinkje lager ploeteren door de sneeuw en blubber. De snelheid zakte daar ook iets door, maar het uitzicht op de vele files op snel- en provinciale wegen maakte veel goed  ;-)

Nu maar afwachten wat ik morgenochtend ga doen, het belooft nog wat....

Tot snel.

Near Miss 2012

Ik denk over mijzelf graag dat ik een verantwoordelijke, bewuste en vriendelijke medeweggebruiker ben.
Ruim voordat ik fietsers op smalle stukken inhaal gebruik ik even de claxon, bij kruisingen nader ik voorzichtig en zoek ik altijd even oogcontact met anderen op de weg. Zo'n blik van verstandhouding, "ik heb je gezien, ik hou rekening met je", doet vaak wonderen voor een beetje vriendelijkheid en begrip op de weg.

Helaas schrikken sommigen wel eens van wat ze niet verwachten, zo'n raar laag felgekleurd ding past niet in het denkkader van enkelen. De reacties zijn meestal toch vriendelijk, lacherig en heel soms een tikkeltje boos.

Ik probeer mij niet teveel aan te trekken van vreemde gedragingen van vooral andere fietsers op het pad, ze doen nu eenmaal gekke dingen en daar anticipeer ik op, zo goed als het kan.
Gisteren ben ik helaas toch uit mijn slof geschoten en heb ik de titel "Near Miss 2012" toegekend aan een verschrikkelijke koe op het Spoorbaanpad in Almere Poort (of voor de trendy E-rijders onder ons, de E-Freeway...)
De jonge dame in kwestie fietste naast haar vriendin in het duister, zonder verlichting, al slingerend over de verkeerde weghelft. Ik wilde graag inhalen. Ik minderde dus alvast vaart, van 40 tot onder de 30 km/u en terwijl ik nader claxonneer ik op gepaste afstand. Eerst volgt nog geen reactie, maar naar mate ik nader en frequenter claxonneer schuift ze op naar rechts en slingert een heel stuk minder. Ik haal in.... terwijl ik naast haar rijd geeft het kalf een ruk aan haar stuur en slaat zonder kijken en/of richting aangeven linksaf (verhip denk ik, er is hier een fietspad naar links!).
Met een ruk aan de stuurknuppel schiet ik links de berm in, we missen elkaar op een haar. Al rijdend vraag in niet al te vriendelijke bewoordingen of ze visueel dan wel auditief beperkt is en bijt haar de volkse benaming voor het vrouwelijk geslachtsorgaan toe.

Na twee seconden besef ik dat het voor een jonge meid best vervelend kan zijn om op een donker en verlaten fietspad door een onbekend vent agressief te worden bejegend. Ik kom weer tot rust en besluit door te rijden, er is gelukkig niemand gewond en er is geen materiële schade.

Ik zal wel gek zijn in mijn velomobiel, maar hoe je het voor elkaar krijgt om zo'n beetje ieder verkeersregel te overtreden is "beyond me"(zucht)

Tot snel.