Een primeur!

Ik ben nu anderhalf jaar serieus bezig als fietsende forens. Terugkijkend zie ik dat ik de afgelopen 18 maanden 60% van mijn woon werk ritten met de fiets heb gedaan.
Het valt niet mee om dat percentage verder op te krikken, maar ik doe mijn best. Na een verblijf van 2 of meer weken buiten Nederland behoeft de conditie toch altijd weer even wat aandacht.
Op zich is de 83 kilometer per dag niet lastig te volbrengen, maar 5 dagen op rij is mij nog niet gelukt. Het lijf vraagt toch altijd wat rust en wellicht moet ik ook geduldiger zijn om aan het frequente fietsen te wennen. Van 2000 km in 2010 naar 6000 km in 2011 tot hopelijk ruim 9000 km in 2012 is al een flinke progressie.

Maar wat is nu de primeur uit de titel van dit bericht? Ik heb al eens mijn planning aangepast door de auto te nemen en de fiets te laten staan. De redenen zijn daarvoor legio; minus 14 Celsius bijvoorbeeld, slechte benen of toch zoonlief naar de oppas brengen.
Welnu: vanochtend heb ik voor het eerst de auto laten staan, al was het wel mijn plan en ben ik in de Strada gestapt. De fileberichten voor vertrek waren dusdanig dat ik mij snel heb omgekleed en ben gaan trappen.

Het was zeker niet mijn snelste rit, het duurde ongeveer tien minuten langer dan gewoonlijk, maar het weer was heerlijk, ik kreeg een mooie zonsopgang cadeau en het witte landschap vaak sprookjesachtig.
Wel waren sommige stukken slecht begaanbaar en moest ik één versnellinkje lager ploeteren door de sneeuw en blubber. De snelheid zakte daar ook iets door, maar het uitzicht op de vele files op snel- en provinciale wegen maakte veel goed  ;-)

Nu maar afwachten wat ik morgenochtend ga doen, het belooft nog wat....

Tot snel.

Glibberen en glijden

Na bijna 3 weken heb ik vanochtend de Strada weer uit de garage gehaald. Een paar dagen vakantie, cursus en een griepje hielden mij bezig met alles behalve fietsen.
Ik heb wel een fijne dag uitgekozen om weer op pad te gaan, het was spekglad. Ik moest eerst nog even gniffelen bij het zien van alle bevroren autoruiten en de bijbehorende ochtend gymnastiek voor mijn mede-buurtbewoners, maar toen bij het wegrijden het vooral "spinnen-op-de-plaats" bleek bekoelde mijn enthousiasme enigszins. Bij de eerste paar bochten brak de achterkant uit en moest ik flink tegensturen, de waarschuwing was duidelijk; rustig aan vandaag!
Een bijkomend gevolg van de gladheid was de rust op het fietspad, ik ben enkele bikkels op twee wielen tegen gekomen (respect!) en scooter- en brommer rijders die met 15 km/u met de benen in de spreidstand voort ploeterden.
Met maximaal 25 km/u, tot 15 bij de bochten, kon ik doorrijden en eenmaal over de Hollandse brug viel het mee. Hier rij ik ook enkele stukken over met auto's gedeelde wegen en die zijn een stuk beter te doen.
Uiteindelijk heb ik er ruim 20 minuten langer over gedaan, 1'40" uur, maar zonder schade en met weer een heerlijk gevoel in het lijf.

Eenmaal op werk lees ik dat in Almere de stadsbussen niet eens rijden en nog veel schokkender nieuws: een Quest rijder is bij Zwanenburg onder een betonwagen gegleden! Ik weet niet wie het is, maar wens deze mede-velomobilist veel sterkte en een spoedig herstel.

Tot (niet te) snel