Weer met het pontje!

Vanochtend ben ik getrakteerd op een overtocht met het Jan Coevertveer in Ouderkerk. De brug over de Amstel is namelijk afgesloten voor alle verkeer.

Als je dan opeengepakt staat kan je wachten op de eerste opmerkingen... "blijft ie nie dreivuh?"...

Na het pontje moest ik wel even puzzelen hoe nu verder. De omleiding voor fietsers brengt je namelijk tot een mooi stenen trap ... fietsers afstappen en til je vehikel maar omhoog ... Ik heb dat even aangekeken en samen met een jonge meid op een scooter mijn verbazing over deze oplossing uitgesproken. Uiteindelijk heb ik, via park Elsenhoven, nog redelijk vlot mijn weg gevonden.


Tot snel

Een korte geschiedenis (deel 1)

Begin April was ik aanwezig bij het eerste stamtafeloverleg.  Op uitnodiging, via Velotejo, ben ik meegegaan naar Flevobike te Dronten.

De bedoeling is om in een ongedwongen sfeer ideeën op te doen die ligfietsen en velomobielen beter moeten maken. Nu ben ik wel handig en niet bang om te klussen maar toch ook niet bijster technisch geschoold. In de gesprekken merkte ik al snel dat ik in dit gezelschap toch voornamelijk als ‘gebruiker’ geclassificeerd kon worden. 

Ik ben wel onder de indruk van de technische kennis, ervaring en ligfietsgeschiedenis die menig tafelgenoot hier had, zoals Johan Vrielink en Gerrit Hofs (om maar even een paar namen te laten vallen).

Waar ik misschien wel wat meer over kan zeggen en een nog enigszins een geloofwaardig gesprekspartner kan zijn is hoe je een velomobiel populairder en daarmee geaccepteerder, massaler en goedkoper kan maken. Ik merk in gesprekken met familie, vrienden en collega’s dat ik mijzelf al snel als een ambassadeur van de velomobiel opwerp (ik kan het ook niet helpen). Velen zijn geïnteresseerd en vragen zijn er volop.

Al denkend over strategieën om de ligfiets/velomobiel op te stoten in de vaart der volkeren kwam ik uit bij een belangrijke vraag die ik eerst moet beantwoorden: Waarom rij ikzelf eigenlijk in zo'n ding?

Allereerst fiets ik graag, al vanaf mijn 10^e jaar maak ik flink kilometers, maar heb daarna ook een lange tijd niet gefietst. Rond mijn 10^e jaar hebben mijn ouders de auto verkocht en van dat geld goede fietsen gekocht voor het hele gezin. Tot die tijd reed ik op afdankertjes, maar ik vergeet nooit het verjaardagscadeau voor mijn tweede lustrum, een spiksplinternieuwe fiets! Sprakeloos was ik van die metallic witte Peugeot met oranje letters, zwarte blokjes en maar liefst 10 versnellingen. Sindsdien kan ik enorm genieten van mooie fietsen. Auto’s hebben ditzelfde effect in ieder geval nooit op mij gehad.

In de jaren daarop zijn we op fietsvakantie geweest in Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk en Groot-Brittannië. Ook al het dagelijkse vervoer was per fiets, de normaalste zaak van de wereld. Uiteraard kon het sporten niet uitblijven en ben ik als nieuweling en junior gaan koersen bij Swift Leiden, de fameuze club van o.a. Joop Zoetemelk. Heel goed ben ik nooit geweest, met tenger postuur en klein voor mijn leeftijd was het uitrijden van een wedstrijd al een voorname prestatie. (Het blijft jammer dat wij hier in Nederland geen behoorlijke bergen hebben, daar had ik die krachtpatsers natuurlijk het ware fietsen kunnen laten zien….;-))

Door veranderende interesses raakte het fietsen in het slop, vele jaren heb ik het gedaan zonder of op zijn best met een oude stadsfiets. Zes jaar geleden besloot ik echter dat ik weer beweging nodig had. Gestopt met teamsporten (met zo’n bal), na een verhuizing, merkte ik het verlangen mij weer fit te voelen; ongemerkt kwamen de kilootjes erbij. Dus een Bianchi voor niet al te veel moest mij weer op het rechte (fiets)pad brengen. Hiermee ben ik ook begonnen ritjes naar kantoor te maken na het aanvaarden van een nieuwe functie met meer kantoorwerk en betere tijden (niet zo gruwelijk vroeg beginnen).

Dit was de aanzet tot meer; nam ik eerst de fiets nog mee in de auto om dan terug te fietsen en de volgende ochtend weer heen, niet veel later reed ik gewoon retourtjes.

Ik wilde graag meer kilometers maken en het woon-werk verkeer was daarvoor de ideale gelegenheid, 80+ kilometer op een dag moet toch te doen zijn? Files gaven ook genoeg aanleiding, die tijd kan ik beter benutten!

De bukker, want zo heet dat ding nu, was daarvoor niet de ideale fiets. Te oncomfortabel voor de polsen, rug en zitvlak en niet geschikt voor vervoer van een tas schone kleding, laptop en wat een mens nog meer mee kan slepen voor een werkdag. Maar alles minder dan een vlotte racefiets kost teveel tijd en is dus niet acceptabel. Tijdens deze woon-werk ritjes kwam ik af en toe vreemde voertuigen tegen en een beetje googlen opende al snel een nieuwe wereld, die van de ligfietsen en velomobielen!

Hierop kwam voor mij de ligfiets in beeld, de belofte van comfort en snelheid ineen maakte dat ik een tweedehands Challenge Fujin met staartpunt heb aangeschaft. Deze fiets maakte de belofte waar, maar al snel wilde ik meer… (zucht). Bij slecht weer, dat wil zeggen veel wind, nattigheid en/of kou, stapte ik telkens weer in de auto en moest ik tot mijn spijt constateren dat mijn opgebouwde conditie in een slechte maand weer flink terugliep.

Zal ik dan toch een velomobiel kiezen? Ze zijn wel duur. Dan moet je wel fietsen, anders is het zonde van het geld. Ze zijn ook zwaar. Zijn ze niet gevaarlijker in het verkeer? Ik moet niet zeuren en gewoon vaker fietsen op de Fujin, koop maar goede kleding. Dan poets ik wel wat vaker! Etc. etc. etc.

Begin 2011 heb ik de knoop doorgehakt een 4^dehands Mango opgehaald in Luik, technisch niet in de beste staat, maar een grote beurt bij Velomobiel.nl maakte ‘m goed fietsbaar en het voordeel was natuurlijk ook de prijs (laten we zeggen dat de 2^dehands velomobielenmarkt niet echt een kopersmarkt is)

Eenmaal in de Mango… “MAAR DIT HAD IK VEEL EERDER MOETEN DOEN!” Wat een genot, weer of geen weer, warm en droog ontspannen trappen, goede snelheid en ruime bagage vakken. Mijn kilometers verdubbelde opslag.

(later meer…)

Tot snel!

Nog meer water

Je kunt stellen dat we onze portie vocht wel hebben gehad deze zomer, maar toch was ik nog op zoek naar meer.
Ik ben namelijk een slechte drinker tijdens het fietsen. Ik denk er eigenlijk niet aan tot het te laat is en dan voel je je als vanzelf wel een keer flauw worden.
Daarnaast vreet de bidonhouder in de Strada gestaag mijn bidons op, die ik daarom ergens wegstop waar ik er weer niet heel makkelijk bij kan tijdens de rit. De bouten die de houder op zijn plek houden steken te ver uit en zijn scherp, met als gevolg lange groeven in het zachte kunststof van de bidon. Het is geen grote klus omdat te verhelpen, maar 'het gaat wel zo' en dus gebeurt er niets....

Gelukkig krijg ik eenmaal per jaar de vraag een lijstje samen te stellen met wat ik nodig heb of graag wil hebben. Met dit jaar als resultaat: een Camelbak :-)

Dit is de oplossing! Ik kan het iedere velomobilist aanraden. De zak hang ik rechts achter de zitting aan de 'kleerhanger' en met het slangetje over mijn schouder heb ik geen excuus meer om niet te drinken.
Het werkt geweldig, ik neem warempel met regelmaat een slok. Dit maakt ook een einde aan het gehannes tijdens het rijden met de schuimkap.
Het mondstuk is apart, je bijt erin (zachtjes!) en het water komt er als vanzelf uit. Het water blijft heerlijk fris en heeft geen plastic smaak. Ik vraag mij wel af hoelang dit mondstuk meegaat, het lijkt robuust genoeg, maar krijgt natuurlijk wel wat te verduren (zo te zien is het eenvoudig te vervangen, mocht dat nodig zijn)
Dit is de anderhalve liter versie, ze bestaan ook groter, maar deze past mooi in de Strada en ik zal 'm nu ook weer niet direct leegslurpen op mijn w.w.ritjes van vijf kwartier.

Tot snel!

G-Routeplanner

Google heeft een bèta versie van de fiets routeplanner beschikbaar gemaakt. Je kunt zelf ook bijdragen door verbeteringen door te geven. Een mooi initiatief.

Mijn route, niet anders dan voor de wandelaar.

Nu maar hopen dat ze mij onderweg niet lastigvallen met reclame voor zitvlakzalf, regenjassen, Halfords of wat dies meer zij..... ;-)

Tot snel.

Quest gespot!

Gisteren, tijdens het verslag van de tour etappe, kwam om ongeveer 15:18 vanuit de helikopter uitgebreid een oranje Quest in beeld. Geinig.


Tot snel.

Weinig kilometers

In het voorjaar en de zomer moet ik wat vaker op reis en daar lijden de kilometers flink onder. In Juni heb ik een voorlopig dieptepunt bereikt met slechts 273km in de Strada... zelfs voor die ene week dat ik kon forenzen is dat nog belabberd, er zitten namelijk ook nog 52km naar CycleVision tussen.

Een belangrijk hoogtepunt was de eerste fietstocht met zoonlief! Ik hoop dat er nog vele mogen volgen in de komende jaren.

Deze week kan ik in ieder geval weer aan de kilo's, kilometers en conditie werken. Ik merk nu voor het eerst sinds ik weer regelmatig fiets hoe ongemakkelijk het voelt om nauwelijks te kunnen fietsen. Ik ben 2 kilo zwaarder geworden en al ben ik geen zwaargewicht en kan ik het prima hebben, ik voel mij minder fit.

Gisteren dus weer een forenzen rit en het was een mooie! Allereerst prima weer, zonnig en niet te warm met een mild windje. De snelheid is ook niet slecht, ik toer gelukkig nog tussen de 35 en 40 km/u. Wel voel ik dat de benen een beetje stram zijn en bij een tussensprintje merk ik dat het wat minder gaat.

Door het mooie weer is het een stuk drukker op de weg en het fietspad. Ik ben maar liefst 4 (!) andere velomobielen tegengekomen. 's Ochtends een oranje Strada bij het AMC en de 'ambulance' Quest bij Oudekerk, 's middags ge-velo-pooled met Cookie Strada 48 en een kort praatje gemaakt met een dame in een rode Quest bij Weesp. We komen er wel, gewoon stug blijven doorfietsen ;-)

Nu het zulk mooi weer is rij ik graag een stukje om op de terugweg. Na de Hollandse brug neem ik nu de Oostvaardersdijk in plaats van het Spoorbaanpad naar A-Buiten. Het is 7km om, maar zonder stoplichten, bochten, Harry's (Slinger...) en ander ongemak en het vergt minder dan 10 minuten extra, heerlijk.

Tot snel!