RIS & oeps...

De kilometers rollen deze dagen soepel onder de Strada door. De fiets doet het uitstekend, ik ben niet druk met aanpassingen of onderhoud, en mijn 'reisonderbrekingen' hebben geen al te nadelige invloed op mijn conditie. Ik kan gelukkig een dag of 10 niet fietsen en daarna met eenzelfde gemak als eerder mijn ritten maken, het forensen lijkt zo zelfs een beetje saai.

Maar zo sus je jezelf wel ongemerkt in slaap, je ken de route, weet waar het gevaar loert en vaak heb je dan nog gelijk ook. Tot vanochtend...
Net voorbij de fietsbrug over de A2 zie een bukker voor mij die niet snel dichterbij komt, dit is een echte! Ik zet aan tot 45 km/u en binnen een paar honderd meter is hij bijgehaald. Het blijkt de klasbak te zijn die ik eerder ben tegengekomen.
Ik besluit 'm deze keer de meerwaarde van de Velomobiel te tonen. Vooral als hij vlak voordat ik voorbij kom nog even omkijkt, wil aanzetten en toch het hopeloze van zijn missie inziet ben ik tevreden. Ik trap stevig door, hij smokkelt immers bij de diverse rode lichten en ik heb met mijzelf afgesproken dat niet te doen.
Bij het drukke kruispunt N522/Hoger Einde-Noord komt hij mij zonder respect voor de verkeersregels weer voorbij en ik zet de achtervolging in, geen genade! We rijden nu de Oranjebaan op, het loopt hier licht af en met de wind in de rug haal ik met gemak de 50. Hij is kansloos, evenals ikzelf op het moment dat ik een onnozele rechtop stadfietser inhaal...

Het gaat uiteindelijk maar net goed, iedereen komt er heelhuids vanaf, maar ik heb m'n lesje geleerd. Op het moment dat ik inhaal, met fanatieke bukker vlak achter mij, besluit de rechtopper dat het tijd is om af te slaan en wel in de volgorde 'afslaan-handje-kijken', bij 'kijken' schrikt hij zich een hoedje en zwalkt terug naar rechts. Ik schiet er in bijna volle vaart voorbij, hoor nog een krachtterm en zie in mijn spiegel dat de bukker zich met een brede boog rechts langs de rechttopper wurmt.

De rechtopper is natuurlijk een ei om niet eerst te kijken, ook brommers kunnen je daar met vergelijkbare snelheid voorbij komen, maar ik besef al te goed dat mijn snelheid ook een ongeluk bevorderende factor is. Dit is nota bene het stuk waar eerder een vervelend ongeluk met een velomobiel heeft plaatsgevonden. Ik heb mij laten uitdagen (of beter: mijzelf uitgedaagd) en daarbij teveel risico genomen. Op mooie rechte stukken kan ik lekker doortrappen, maar in de buurt van andere fietsers moet ik mij gewoon inhouden, punt.

Tot snel.

PS: De bukker was in het vervolg niet meer dan een stipje in mijn spiegel, het was verder rustig op de weg en de lichten stonden mooi op groen.