Wie zijn neus schendt...

Alweer enkele maanden geleden reageerde ik tijdens het woon-werk navigeren door Oudekerk a/d A. iets te laat op een remactie van Velotejo. Rijdend over een rotonde besloot Velotejo (geheel terecht) toch maar even af te remmen voor een auto die afslaand een stuk van het fietspad meepikte.
Ik zat er iets te kort achter, reageerde te laat en raakte de staart van zijn Strada met de neus van de mijne. Een krakend geluid uit het vooronder maakte dat ik met een gevoel van "het-zal-toch-niet" uitstapte om de schade te inspecteren. Velotejo's Strada was gelukkig nog zo glanzend en strak als daarvoor, mijn voorzijde echter....

De schade links, ongeveer 5 á 6 cm lang

Op drie plaatsen zag ik barsten in de gelcoat, de body was gelukkig ongeschonden. Blijkbaar is de boel ingeveerd en daar kan de gelcoat niet goed tegen, in ieder geval minder goed dan het glasvezel van de body.

Ik wilde het liefst direct de Strada laten gladstrijken en overspuiten, maar besefte ook wel dat je uiteindelijk toch krassen oploopt door het dagelijkse gebruik. Na enige tijd kon ik er in berusten en bij mijn laatste bezoek aan Velomobiel.nl kreeg ik gratis en voor niets een reststuk reflectiemateriaal mee (Wat een goede service!)

Gisteren ben ik er eindelijk aan toegekomen het op mijn neus te plakken. Dat viel nog niet mee aangezien ik de schade tijdelijk bedekt had met tape van het goede soort. Het verwijderen van de oude lijmresten was nog het meeste werk, daarna het reflectiemateriaal opmeten en in drie stukken knippen. De schade is niet geheel symmetrisch, dus het uitmeten en enigszins toonbaar beplakken viel nog niet mee.

Het resultaat.

Op deze foto ziet het er mede dankzij de flits strak uit, maar door de schade aan de gelcoat en de ronding van de body is het niet optimaal glad.
Ik ben er echter tevreden mee (voorlopig dan) ;-)

Tot snel

Ciclismo suave

Het wil dit jaar nog niet zo lukken met de kilometers, tot nu toe kom ik niet verder dan 1200.
Ik ben zoals wel vaker ook op pad geweest, maar het is vooral het winterweer waar ik een beetje klaar mee ben. De kou valt mee, daar kun je jezelf prima op kleden, ook zonder schermen, vizieren en/of kappen. Het is vooral de sneeuw in combinatie met het onvoorspelbare veeg-en strooi gedrag van de diverse gemeentes waar ik doorheen moet op mijn w.w.route. Ik heb toch iets vaker voor de auto gekozen dan mij lief is en komende week kan het zomaar weer eens raak zijn....

Maar deze ochtend ging het warempel opmerkelijk vlot en dat na een ruime week van temperaturen boven de 25 graden, maté, heerlijke Malbec en uitmuntende Asado's (rara waar was ik?)

Mijn gemiddelde snelheid ligt weer een stukje hoger dan in Februari en ik haalde betrekkelijk eenvoudig de 50km/u op een mooi recht stuk. Ik wil op zo'n heerlijke ochtend het liefst de Marathon plussen bedanken voor bewezen winterdiensten (nul maal lek) en de F-lites weer monteren, maar daar wacht ik toch maar even mee.

Hopelijk roert Maart niet al te zeer haar staart en kan ik weer lekker kilometers lang woon-werk toeren.

Tot snel.

Een zwaar stukje forensen

Het afgelopen weekend kon ik mij mentaal voorbereiden op een barre woon-werk tocht op maandag. Ik twijfelde nog over de auto, maar de voorspelde "Mother-of-all-traffic-jams" weerhield mij hiervan.

Geen verkeersinfarct....grrrrr.... Afbeelding met dank aan Google.

De sneeuw viel voor een groot gedeelte op zondagavond en nacht, dus het is dan een gok of de fietspaden er een beetje goed bijliggen.
Ik maak hier van de gelegenheid gebruik om de gemeente Almere een compliment te geven! Al voor zes uur liggen de meeste paden er schoon bij. Op sommige stukken ligt wel een dun laagje sneeuw, maar die valt op dit tijdstip nog.
Almere heeft ook een prima strooirouteplanner, dat is nog eens goede service!
Dit geeft mij goede hoop, met een normale inspanning bereik ik de Hollandse brug. Over het Ton Storkpad, langs het spoor tussen Muiderberg en Weesp, is het zwaarder trappen maar eigenlijk wel goed te doen. In Weesp tref ik het eerste stuk met een dikke laag "velomobile-menace". Hier neemt de gemeente duidelijk geen enkele moeite de paden op tijd vrij te houden. Het volgende belabberde stuk ligt onder de Gaasperplas. Hier ben ik (mentaal) op voorbereid, het was vorig jaar ook al het stiefkindje op mijn w.w.route.
Ik moet drie maal uit de fiets en duw de Strada enkele honderden meters voor mij uit. De sneeuwlaag is duidelijk minder op de beschutte stukken, waar ik met enige moeite wel kan fietsen met niet meer dan een gangetje van +/-15km/u. Door industrieterrein Bullewijk ligt een derde K-stuk.
Gelukkig ben ik niet de enige, de Ambulance-Quest ploetert net als ik door de te dikke laag prut, hij lijkt mij wel enthousiaster en roept dat het even verderop weer beter te doen is. De weg is even later inderdaad weer prima (zelfs zeer goed) langs de Burgemeester Stramanweg, door A'veen en langs het A'damse bos tot bij Schiphol.
Uiteindelijk doe ik er met een zware inspanning 1h55m over, waar een normale en ontspannen w.w.rit 1h20m duurt.
De terugweg gaat beter, alleen langs de Gaasperplas is het nog slecht. Na 1h40m stap ik moe maar voldaan onder de douche.

In de garage zie ik nog een dikke MTB noppenslof liggen, "o ja, die heb ik ook nog", de M+ op het achterwiel had regelmatig slechte grip, dat had deze band (gedeeltelijk) kunnen voorkomen. Weer wat geleerd....

Tot snel!

Nieuwe hanger & halve kilo lichter

Zaterdag j.l. is mijn Strada onderhanden genomen bij Velomobiel.nl.
De "klerenhanger" moest gerepareerd worden en verder wilde ik graag mijn remmen, versnelling en sporing laten nakijken door de professionals.

Met een ritje van 44 kilometer stond ik voor de deur. Voor mij is de nabijheid van Dronten zeer prettig, het is niet nodig hele dagen uit te plannen en vervoer te organiseren voor wat onderhoud.

Een nieuw onderdeel, de lasser was niet aanwezig dus de oude is vervangen.

Nu heb ik de gewoonte mijn spullen netjes af te leveren voor reparatie, dat werkt toch wel zo prettig. Onderweg pikte ik toch helaas weer genoeg zooi op, maar ik was niet voorbereid op de halve kilo modder die uit de wielkast viel. In Dronten zijn ze het blijkbaar wel gewend, een afwasborstel en kom stonden al klaar om de bouten in de kast te kunnen bereiken.

Dit was nog niet eens alles....

Ik spuit de wielkast regelmatig schoon met een tuinslang, maar volgens Theo kan je er ook gerust de drukspuit opzetten, als je maar niet op de lagers mikt.

Derailleur stellen

De achter-derailleur wilde niet heel vlot van 4 naar 5, deze schoot regelmatig in de 6 en moest ik even de shifter iets terugdraaien (zonder terug te klikken naar de 4) om weer op de 5 te komen. Dit zijn mijn favoriete verzetten dus is soepel schakelen wel zo prettig. Ik rij voor overigens altijd op het grote blad. Theo ontdekte nog dat de 9 niet bereikbaar was en heeft dat ook gelijk verholpen.
De sporing was nog prima (daar ligt het dus niet aan.... ;-))

Klaar voor weer een heleboel zorgeloze kilometers. Cookie Strada 48 is next.

Cookie Strada 48 kwam ook nog even langs voor z'n veren, een rijder uit Luik/Liege kwam zijn Quest afleveren voor diverse klussen en een beeldend kunstenaar uit Deventer kwam een nieuwe Strada ophalen. Deze is ter plekke voorzien van stickers. Ik ben vergeten te vragen of ik een foto mocht maken, want anders dan anders is 't zeker!
Ik heb tot slot ook nog een reststukje van het reflecterende sticker materiaal meegenomen om de neus een beetje bij te werken. Ik ben een keertje onoplettend geweest, maar daarover later meer...

Tot snel.

Scheurtje

Ik hoopte dat het mij niet zou gebeuren, maar m'n Strada heeft nu toch ook een scheur in de 'klerenhanger'. Het probleem en de oplossing waren mij al bekend via ander velomobilisten/bloggers, dus ik heb het wel in de gaten gehouden. De hoop dat het mijn fiets niet zou gebeuren was gebaseerd op het feit dat ik niet zo zwaar ben en niet heel krachtig trap. Dat was ijdele hoop blijkt nu.

Ogenschijnlijk niets aan de hand....

Als je goed kijkt zie je de scheur ontstaan, direct boven/naast de lasnaad.

Geluk bij een ongeluk wilde ik toch al richting Dronten aangezien ik de fiets nu ruim een jaar en bijna 10.000 kilometer in bezit heb. Zaterdag a.s. moet het euvel verholpen zijn en hopelijk levert een verdere inspectie geen verassingen op.

De Strada zoeft nog altijd heerlijk de paden op en de lanen in, maar het is een een prettig idee om de specialisten eens naar de fiets te laten kijken. 

Ik ga er toch vanuit dat de fiets altijd voor mij klaar staat. Waar ik al een hekel heb aan lekke banden, moet ik niet denken aan pech onderweg. 

Met de Mango heb ik eenmaal stil gestaan zonder verder te kunnen en dan voel je je toch een beetje een aangespoelde bultrug, je kunt geen kant op en je trekt veel bekijks...

Tot snel!

Tot slot

Ik ga dit jaar afsluiten met 8500 kilometer op de teller(s). Eerder meldde ik nog de hoop om de 9000 te halen, maar daar stak mijn werkgever een stokje voor, hééééél vervelend ;-)

Twee weken een training verzorgen in Rio is slecht voor de kilometers.

Vanochtend stapte ik weer in de Strada voor een laatste week forensen. Met maar 3 ritten is het met gemak een 100% HPV-week. Dat zullen tevens mijn laatste kilometers van 2013 zijn, ik laat de OBT dit jaar aan mij voorbij gaan.
Vorig jaar is de OBT mij zeer goed bevallen en ik was graag weer gegaan. De afstand Almere-Zwolle-OBT-Zwolle-Almere is met iets meer dan 200 km goed op één dag te doen, maar de 29e is bij ons thuis een feestdag en dat verdient prioriteit. Dus niet getreurd en voor hen die wel gaan: maak er een mooi feest van!

Tot slot nog fijne kerstdagen, en een gezond & kilometer-rijk 2013 voor iedereen toegewenst.

Tot snel.

Een primeur!

Ik ben nu anderhalf jaar serieus bezig als fietsende forens. Terugkijkend zie ik dat ik de afgelopen 18 maanden 60% van mijn woon werk ritten met de fiets heb gedaan.
Het valt niet mee om dat percentage verder op te krikken, maar ik doe mijn best. Na een verblijf van 2 of meer weken buiten Nederland behoeft de conditie toch altijd weer even wat aandacht.
Op zich is de 83 kilometer per dag niet lastig te volbrengen, maar 5 dagen op rij is mij nog niet gelukt. Het lijf vraagt toch altijd wat rust en wellicht moet ik ook geduldiger zijn om aan het frequente fietsen te wennen. Van 2000 km in 2010 naar 6000 km in 2011 tot hopelijk ruim 9000 km in 2012 is al een flinke progressie.

Maar wat is nu de primeur uit de titel van dit bericht? Ik heb al eens mijn planning aangepast door de auto te nemen en de fiets te laten staan. De redenen zijn daarvoor legio; minus 14 Celsius bijvoorbeeld, slechte benen of toch zoonlief naar de oppas brengen.
Welnu: vanochtend heb ik voor het eerst de auto laten staan, al was het wel mijn plan en ben ik in de Strada gestapt. De fileberichten voor vertrek waren dusdanig dat ik mij snel heb omgekleed en ben gaan trappen.

Het was zeker niet mijn snelste rit, het duurde ongeveer tien minuten langer dan gewoonlijk, maar het weer was heerlijk, ik kreeg een mooie zonsopgang cadeau en het witte landschap vaak sprookjesachtig.
Wel waren sommige stukken slecht begaanbaar en moest ik één versnellinkje lager ploeteren door de sneeuw en blubber. De snelheid zakte daar ook iets door, maar het uitzicht op de vele files op snel- en provinciale wegen maakte veel goed  ;-)

Nu maar afwachten wat ik morgenochtend ga doen, het belooft nog wat....

Tot snel.