Weinig kilometers

Ik ben deze ochtend na 9 dagen weer eens in de Strada geklommen. De afgelopen week gunde wij onszelf een korte vakantie in het land van pappa Nicholas en Mamma Carla.

Een nieuwe dag

Stilzitten is er dan niet bij; er moeten bomen geveld en in blokken opgestapeld, houtkachels en afvoerpijpen aangesloten, markten afgestruind en een heleboel lekker eten en drinken weggewerkt worden. Ik heb weliswaar een bukker gereed staan, maar daar is simpelweg geen tijd voor...

Ik begon dus lekker rustig, maar zag al snel Strada-sporen in de sneeuw, die moesten toch zeker wel van Velotejo of Cookie Strada zijn, dus een schepje erbovenop en het tempo opvoeren tot boven de 35. eens kijken of ik iemand tegenkom.
Iets voorbij Driemond haal ik een bukker in die zich niet zomaar gewonnen geeft, hij blijft uiteindelijk tot ver in Amstelveen bij mij in de buurt. Hij speelt een beetje vals bij rode lichten, maar het is zeker een veel sterkere renner dan ondergetekende. In de stadse omgeving kom ik niet van 'm af. Op de fietsersbrug over de A2 trekt hij een sprint omhoog en komt in m'n wiel, ik ga op dat steile stuk toch met ruim 30 omhoog. Op de rechte stukken ben ik 'm echter met gemak de baas, met ruim 40 verdwijnt deze bikkel gestaag uit mijn spiegels.
In A'veen haal ik Cookie Strada in en we rijden de laatste kilometers gezamelijk op (...ik 'moet' de bukker hier laten gaan...)

Vanmiddag weer naar huis door dit heerlijke weer, ik kan niet wachten.

A bientot

Sop, olie & knie

Ik heb gisteren de Strada maar eens schoongemaakt, van buiten flink in de sop en binnen stof, zand en allerlei frutsels verwijderd. Daarna de ketting een paar drupjes olie gegeven en 'last but not least'; de SPD pedalen wat losser gedraaid.

Dit is een simpel maar belangrijk klusje, een paar slagen met een inbus maken een wereld van verschil.
Enige weken geleden merkte ik al dat mijn rechter knie een beetje irriteerde na een dag forenzen. De klachten verdwenen nadat ik het rechter pedaal iets meer speling had gegeven.
Afgelopen week ben ik voor het eerst 4 dagen in 1 week met de Strada op pad gegaan, waarvan 3 dagen op rij. Nu begon mijn linker knie te zeuren, ook hier had ik waarschijnlijk toch te weinig vrijheid voor mijn voet. De afstand van de trapas is goed, als tenminste de methode waarbij je met je hak nog net het pedaal raakt verfijnd genoeg is. Ik ben ook geen zware trapper, ik zit op ongeveer 100 omwentelingen per minuut en druk mijzelf niet in de stoel.
Vandaag tijdens de eerste rit merkte ik al direct verschil. M'n knie zeurt nog een beetje, maar m'n voeten gebruikte de vrijheid om te draaien al te graag.
Het is toch frappant hoe weinig je in eerste instantie merkt van een slechte afstelling, goed naar je lichaam luisteren blijft essentieel (en de diverse blogs afstruinen naar mede-velonauten met vergelijkbare ervaringen!)

Tot snel

Who's afraid of red, yellow and blue?

Vandaag was de terugrit vanaf Schiphol een extra gezellige gebeurtenis. Velotejo en ondergetekende waren met de Strada en ook Cookie Strada 48 had zijn rode gevaar voor de gelegenheid weer eens afgestoft. Zijn laatste blog-bericht had gezien zijn langere afwezigheid een wel erg toepasselijke titel, "wazige plaatjes", maar zijn monsterlichten hebben voorlopig weer een blijvende indruk achtergelaten (ik heb de bollen nog in m'n ogen...)

Als je de datumstempel even negeert (dank aan Velotejo), kan de schoonheid van dit plaatje je toch niet ontgaan?
Geheel in lijn met de werken van Barnett (Baruch) Newman maken deze velomobielen veel emoties los bij wie ermee in contact komt. De eigenaren gaan er letterlijk in op, de toevallige voorbijgangers worden vrolijk van zoveel kleur op een grijze dag (en ja, sommigen kunnen ook afkeurend reageren, "doe toch effe normaal man...").
Deze fietsen zijn ook zeer innovatief en vernieuwend, er gaat meer schuil achter het ogenschijnlijk eenvoudig uiterlijk; ieder detail is doordacht, niets is "zomaar" of willekeurig aangebracht.
Het moge duidelijk zijn, dit is kunst, zonder een cent subsidie ;-)

Tot snel

Goede voornemens, deel 2

Ik ben het nieuwe jaar alvast goed begonnen en heb alweer aardig wat woon-werk kilometers weggetrapt.
Na de eerste lekke band (rechtsvoor, waar anders...) heb ik de PM's toch maar vervangen voor de Marathon plussen. Ik gruw bij de gedachte dat ik 's ochtends uit de fiets moet om een bandje te wisselen, daarvoor neem ik graag de nadelen van de M+'s voor lief. Ze zijn een stukje trager en stugger, maar het onbekommerd doorfietsen zonder al te veel acht te slaan op gruis en steentjes op de weg compenseert het verloren rijgenot weer ruimschoots. De rijtijd over de ruim 40 km enkele reis is met ongeveer met 5 minuten toegenomen.
Ik had ze tijdens de OBT al onder de fiets en daar kon ik op de weg naar huis toch met 35 tot 40 in 't uur tegen de wind in doorfietsen, zo ernstig is het dus niet.

Ik heb nog een goed voornemen aan mijn lijstje toegevoegd; de afstelling van de koplamp(en). Ik kreeg onderweg een paar keer opmerkingen naar m'n hoofd van tegenliggers (tegen-bukkers moet dat zijn) die blijkbaar als konijntjes in m'n lichtbundel staren. Inmiddels heb ik de lampen een stuk omlaag gedraaid, uiteraard met nog voldoende zicht voor mijzelf, maar het lijkt te werken. Ik meende dat de bundels goed stonden, op m'n garagedeur komen ze niet heel hoog, maar wellicht is het toch anders als je eenmaal bepakt en bezakt in de Strada zit. Bij deze het vriendelijke verzoek aan al mijn tegen-bukkers, auto's en vrachtwagens: effe dimmen graag, ik heb ook last van jullie ;-)

Tot slot nog even dit: in de eerste weken van Januari doet zich een apart fenomeen voor, een horde hardlopers heeft bezit genomen van de fietspaden op mijn woon-werk route. Vorig jaar kocht ik op 23 Januari de Mango en toen is mij dit niet opgevallen. Een stuk of 20 zwetende, puffende en niet altijd even hardlopende voornemensen kom ik minimaal wel tegen. Normaal zijn het er niet meer dan 4 of 5...
Nog maar even twee weekjes geduld, dan ebt dit verschijnsel zeer waarschijnlijk vanzelf weer weg ;-)

Tot snel

Goede voornemens

Allereerst de beste wensen voor 2012. Ik hoop dat het voor iedereen een mooi, uitdagend jaar gaat worden met vooral veel plezierige fietskilometers.


2011 was voor mij het eerste jaar in een velomobiel; in Januari heb ik Mango27 opgehaald in Luik en de ervaringen in deze fiets waren zo goed dat ik besloot een 'fonkelnagelneue' Strada te bestellen. Sinds November ben ik dan ook de trotse eigenaar van de 'MooieBlauwe'.
Waar ik in 2010 nog mooi weer fietser was, ben ik in 2011 een regelmatige verschijning op de fietspaden van de Flevopolder en omstreken. Met ruim 6000 km op de diverse tellertjes en 7 kilo lichter (nu ben ik 70kg) heb ik mijn voornemens voor afgelopen jaar wel gehaald.
Het komende jaar wil ik graag de grens van 10.000km slechten en gezien de eerste ervaringen met de Strada is dat wat mij betreft een reëel doel (hopelijk val ik niet veel meer af, een kilootje spiermassa mag er wel bij)

Ook heb in 2011 voor het eerst Cyclevision en de OBT bezocht. Beide evenementen zijn voor mij voor herhaling vatbaar, interessant en gezellig. De OBT heeft mij ook nog geleerd dat ik niet al te bevreesd hoef te zijn voor langere afstanden op 1 dag. Het gemak waarmee je in een velomobiel grotere afstanden aflegt is verbazingwekkend, zeker als je het vergelijkt met de fysieke ongemakken op een bukker...

Mocht ik de komende maanden mijn conditie nog verder opvijzelen, dan ga ik wellicht ook nadenken over deelname aan een wedstrijd hier of daar. Ik ben boven alles een forens, dus toerfietser, maar het is toch leuk te weten hoe snel je bent. Vooral het parcours van Flevonice is interessant, een paar bochten maken een race veel leuker.

Tot snel

Oliebollen

Ondanks mijn bedenkingen over de totale afstand, meer dan ik in lange tijd op 1 dag heb afgelegd, was ik vanochtend bijtijds op voor de OBT 2011. Eerst langs Velotejo, een kop koffie en installatie van zijn fameuze 'velophone' en dan om 07:45 op weg.
De rit van huis naar de Oostmijzerdijk is iets meer dan 60km en ik heb de route met behulp van Google maps en Streetview uitgeplozen. Noordelijk van de lijn Muiderberg-Schiphol is voor mij onbekend terrein, maar gelukkig is Velotejo hier vaker geweest. Toch kan ik hem notabene nog twee maal behoeden voor een omweg.... (2-0 voor de 'velophone')
Het is en prettige en op een kleine reparatie aan de ketting van Strada 15 na, probleemloze rit.

Eenmaal bij de Sporthal kijk ik toch even m'n ogen uit, zoveel soortgenoten heb ik nog niet eerder bij elkaar gezien. Het fenomeen velo-file doet zijn intrede, laten we hopen dat het voorlopig de laatste was ;-)

De rit begon voor de 3 groepen om het kwartier en ik mocht in de tweede starten. Gelukkig zat ik vooraan, want waarschijnlijk was het tellertje van de voorste rijder met verlof. Achteraan was het aanpoten om de ruim 30km/u bij te benen. Wellicht is een begrenzer op velomobielen een idee? ;-)
Een pauze met versnaperingen, recordpoging en nakletsen onder het genot van snert en oliebollen maakten dit voor mij een mooie en geslaagde kennismaking met de OBT.
De organisatoren en vrijwilligers hebben hun werk goed gedaan, waarvoor hartelijk dank.Ik heb ook diep respect voor de rijders die van ver, of zelfs van heel ver zijn gekomen, jullie maken dit net zo goed tot een geslaagd evenement.

De rit huiswaarts ging onder aanvoering van drie witte Questen in een prettig tempo tegen de wind in. Ik ben blij verrast met m'n conditie, eenmaal thuis voel ik mij na een warme douche weer heerlijk opgefrist. Ieder argument om niet te gaan is onderuit gehaald, dus volgend jaar weer! Als de Gentse- of Limburgse liggers zich nu maar niet aanmelden voor de organisatie, dan kan ik met goed fatsoen niet afhaken...

Tot snel

160.93 km/u

Een grote naam, eigenwijs en met flinke ambities!

http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/cycling/16231501.stm

Scots cyclist Graeme Obree has set his sights on a new world record, aiming to break the human-powered vehicle land speed time by a considerable margin.

Obree, 46, famed for his unusual bike designs and unorthodox cycling positions, is hoping to break the current 83mph record on a new vehicle.

"I don't want to curse it, but I would like to do 100mph," said Obree.

"If everything was perfect, with the power output and aerodynamic drag then 100mph might be possible."

Obree was nicknamed 'The Flying Scotsman' after he broke the hour time-trial record on a bicycle he built himself from washing machine parts, but retired from top-level cycling in 2001.

Continue reading the main storyI'm always thinking what the limits are - I take everything to a limit where it can be - and that's what sport is all about; taking everything to its possible limit

He was depicted by actor Jonny Lee Miller in a film in 2006 and was inducted into the Scottish Sports Hall of Fame last March, but now he wants to take cycling to its ultimate limit.

"I am setting out to attack the world land speed record, which is on a bicycle, but there's no rules," Obree told BBC Scotland.

"It's a branch of the sport called human powered vehicles. The record is set as under the same conditions as cars - it's on a flat road, not wind assisted, and with no other vehicle assistance.

"It'll be on a straight, flat road, probably in Colorado at Battle Mountain."

The trial will see Obree gather speed in a rocket-like transporter that contains a flat bike and a protective membrane which he has been working on for 15 years.

The Scot believes his own determination and refusal to accept limitations has inspired him to seek goals that seem impossible or unattainable.

"I'm building the bike myself with some help," added Obree. "The whole thing is no more than three feet off the ground - it's basically a human torpedo - you pedal it like fury.

"I've kept my fitness over the past few years and I've kept it going which means I have good shout of getting the power up.

"I've been thinking about this for 15 years - but when it comes to the skin, it's not my area of expertise.

"The skin is a vitally important combination of carbon and Kevlar in case you fall off at 100mph. If that happens, then you're going to lose some of your own skin, which is not worth thinking about.

"I'm always thinking what the limits are - I take everything to a limit where it can be - and that's what sport is all about: taking everything to its possible limit."

Tot (heel) snel